"Θάνατος στους καναπέδες
Το καταλάβαμε…
…Φτάσαμε αισίως στο πρωινό του Σαββάτου της 28ης Μαρτίου του 2009, όπου ήρθαμε αντιμέτωποι με τη «δημοτική πρόνοια» που κρυβόταν πίσω από τα θολά τζάμια της πάλαι ποτέ ταβέρνας. Από εκείνο το πρωινό, ο πρώην σκουπιδότοπος, ο χώρος μόλυνσης, παρακμής και εγκατάλειψης που παρελάμβαναν και παρέδιδαν με τη σειρά τους οι εκάστοτε εξουσίες του δήμου –παρά το γεγονός ότι ήταν μπροστά στα μάτια τους- θα άλλαζε μια για πάντα. Χωρίς ταμπέλες προϋπολογισμών με ατέλειωτα μηδενικά, χωρίς «κολλητούς» εργολάβους και πολιτικούς παρατρεχάμενους. Μόνο χάρη στην ανιδιοτελή προσφορά (οικονομική, εργατική, καλλιτεχνική κ.α) ανθρώπων όλων των ηλικιών που είδαν ότι μέσα από διαδικασίες αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης μπορούσαν να κάνουν πράξη το σύνθημα «Αν δεν υπάρχουν ελεύθεροι χώροι, θα τους δημιουργήσουμε εμείς». Από τότε οι μέρες που κυλούσαν έφερναν νέα χρώματα, νέες μουσικές και η «Στρούγκα» ξεκίνησε να γράφει μια νέα ιστορία μνήμης για όλους μας, «μια γέννα που όλο την περιμέναμε κι όλο κινούσε να ‘ρθει…».
Αν σήμερα απευθυνόμαστε με ένα δημόσιο κείμενο προς τους κατοίκους της περιοχής δεν το κάνουμε για να επιβεβαιώσουμε τον «μικρό μας θρίαμβο» αλλά γιατί βρίσκουμε την ευκαιρία της επετείου των 2 χρόνων για να μιλήσουμε για τους μικρούς και τους μεγάλους συμβολισμούς που νοηματοδοτεί η έως τώρα πορεία μας. Συμβολισμοί που ξεκινούν ακόμα από την ίδια την χωροταξική θέση της κατάληψης: Πάνω στην εμπορευματική έρημο της οδού Δεκελείας, ακριβώς απέναντι από την γυάλινη μπετόν παραφωνία του Δημαρχείου, στην καρδιά της πόλης, ή μάλλον του μεγάλου χωριού μας…
Η Στρούγκα ανήκει σε όλους!
Συνεχίζουμε, όμως, να αρνούμαστε κάθε ιδιοκτησιακή αντίληψη της Στρούγκας. Σε αυτά τα δύο χρόνια, η Στρούγκα ήταν ανοιχτή σε όσους θέλησαν να εκφραστούν μέσα της. Έτσι άνοιξε τις πόρτες τις σε συναυλίες μαθητικών και άλλων συγκροτημάτων, κινηματογραφικές προβολές, εκδηλώσεις αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης σε διωκόμενους αγωνιστές και συλλογικά εγχειρήματα, μικρές και μεγάλες γιορτές, συζητήσεις για διάφορα κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, συνελεύσεις και γενικώς ο, τι προλαβαίναμε και αντέχαμε να υποστηρίξουμε σε μια καθημερινή πραγματικότητα που μας καταπιέζει όλο και περισσότερο με αγωνίες και άγχος για την επόμενη μέρα. Το κυριότερο όμως για μας είναι ότι η Στρούγκα γίνεται φιλόξενη κάθε Τρίτη βράδυ για όποιον/α έρθει να εκθέσει τον προβληματισμό, την κριτική, την επιθυμία, τη διαθεσιμότητά του. Μια διαδικασία που έχει αναδείξει το εγχείρημα της Στρούγκας και την ανοιχτή συνέλευση κατοίκων της Νέας Φιλαδέλφειας ως τον μοναδικό ζωντανό πνεύμονα διαλόγου, οργάνωσης και δράσης σε όλη την περιοχή.
Από την άλλη, δεν πετάμε στα σύννεφα. Ξέρουμε ότι η συγκυρία της εποχής μας προτάσσει το homo homini lupus (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος). Ειδικά, σήμερα, στην απογείωση της εκμετάλλευσης όλων εμάς που φτιάχνουμε με τα χέρια μας τον κοινωνικό πλούτο, με τη λεηλασία των εργατικών και ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την τελειωτική επίθεση των πλουσίων εις βάρος των αδυνάτων με τη μορφή «μνημονίων 1,2,3,4…»
Θα συνεχίζουμε όμως να αναζητούμε τη ζεστασιά της στέγης των πολλών, της αλληλεγγύης και της αγωνιστικότητας που έως τώρα μάς οδήγησαν μέχρι την συμβολή των οδών Δεκελείας και Επταλόφου και στο μικρό «θαύμα της Στρούγκας».
…Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας και πλέον δεν μπορούμε να κοιμηθούμε. Και μέσα στην αγρύπνια μας, διαπιστώσαμε πως «Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας…»
Είμαστε εδώ, όπως ήμασταν πάντα, για όλους τους λόγους του κόσμου…
Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Νέας Φιλαδέλφειας
Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος «Στρούγκα»
Μάρτης 2011
Εκδηλώσεις "γειτονικής συνεύρεσης" με αφορμή τα 2 χρόνια της "Στρούγκας":
Επειδή η ζωή των 300 απεργών πείνας βρίσκεται πια σε σοβαρό κίνδυνο, όλοι οι φορείς, σωματεία, σύλλογοι, μαθητικές κοινότητες να σπάσουμε τον κύκλο της σιωπής, πνίγοντας τον κυνισμό και την αναλγησία της πολιτείας σε χιλιάδες διαμαρτυρίες.
Τέλος, ‘σύντροφε’, Λοβέρδο, η μόνη νόσος που μπορούν να μας μεταδώσουν οι τριακόσιοι μετανάστες απεργοί πείνας είναι ο αγώνας για αξιοπρέπεια. Απέναντι σ’ αυτή την πιθανή ‘επιδημία’ δεν υπάρχει ούτε εμβόλιο , ούτε ανοσία.
Η παραπάνω επιστολή που λάβαμε με e-mail έχει γραφτεί από την εκπαιδευτικό
Νίνα Γεωργιάδου
«Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.»
F. Meyer
Τις επόμενες μέρες, οι γνωστοί σε όλους μας, κοινοί συκοφάντες των ΜΜΕ δεν αργούν να κατασκευάσουν ένα οικογενειακό παρελθόν τρομοκρατίας βαπτίζοντας τη μητέρα της «τρομοκράτισσα» της RAF και τον πατέρα της νεκρό ύστερα από συμπλοκή με την αστυνομία εν μέσω επιχείρησης της ίδιας οργάνωσης. Το θέατρο δεν είχε μεγάλη διάρκεια καθώς δυο μέρες αργότερα ο πατέρας της στέλνει επιστολή στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας πως είναι τελικά ζωντανός και όλο αυτό το καρναβάλι της επιτυχίας των Ελληνικών Αρχών βασίζεται σε απλή συνωνυμία της γυναίκας του με την γερμανίδα αντάρτισσα της RAF.
Κατά την αρχική παραπομπή της σε ανακριτή και εισαγγελέα δεν καθίστατο δυνατή η απόφαση για τη προφυλάκισή της ή μη καθώς δεν υπήρχε συμφωνία. Μετά την παραπομπή της στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθήνας στις 10/2/2011 αποφασίζεται τελικά η προφυλάκισή της με την κατηγορία ότι είχε στο σπίτι της γράμματα Πολιτικών Κρατουμένων.
«Τη ρώτησε η εισαγγελέας γιατί διάβαζε αυτά τα κείμενα και της απάντησα: «μα οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τα διαβάσει κυρία εισαγγελέα γιατί είναι δημοσιευμένα στον τύπο» τότε η εισαγγελέας είπε: «εγώ κ. συνήγορε δεν έχω στο σπίτι μου κείμενα τρομοκρατών!» Όταν δε η κατηγορουμένη τους χαρακτήρισε «πολιτικούς κρατούμενους», η απάντηση της εισαγγελέως ήταν «δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι, είναι τρομοκράτες».
Από τη συνέντευξη Τύπου των Συνηγόρων Υπεράσπισης
(όπως το πάνε, σε λίγο θα μας βάζουν φυλακή επειδή ξέρουμε ανάγνωση!)
Να σημειωθεί εδώ ότι αυτοί που η κυρία εισαγγελέας κατονόμασε ως «τρομοκράτες» δεν έχουν καν δικαστεί σε πρώτο βαθμό! Από εκεί και μόνο φαίνεται ξεκάθαρα που έχει γραμμένο η κυρία εισαγγελέας το τεκμήριο αθωότητας (καθένας μας υποτίθεται πως είναι αθώος πριν δικαστεί) και όλες τις άλλες ποινικές και δικονομικές διατάξεις μιας δικαιοσύνης που υποτίθεται πως υπηρετεί.
Στην παρούσα οικονομική και πολιτική συγκυρία το κράτος με συμμάχους τη δικαστική εξουσία και ΜΜΕ προσπαθεί να διασφαλίσει με κάθε τρόπο τη συνέχιση ενός έργου που οδηγεί στην εξαθλίωση όλων μας. Για να μπορέσουν να «πετύχουν» την καταπάτηση των εργασιακών κεκτημένων, την εξαφάνιση του συστήματος δημόσιας δωρεάν υγείας και παιδείας, τη διάλυση των αστικών συγκοινωνιών, το ξεπούλημα της περιουσίας όλων μας και για ένα σωρό άλλα με τα οποία απειλούμαστε ανοιχτά σήμερα, απαιτείται μια κοινωνία αφοπλισμένη και φοβισμένη μήπως χάσει και το τελευταίο κομμάτι ψωμί. Για να συνεχίσουν να τρώνε αυτοί και οι τραπεζίτες σε κοινά τραπέζια.
Η δίωξη της Φαίη Μαρί Μάγιερ και πολλών άλλων ανθρώπων που αγωνίζονται ανοιχτά και δημόσια ενάντια στα σχέδιά τους είναι ένας τρόπος διασποράς του φόβου και της ιδέας «ο καθένας για την πάρτη του».
Δεν θα καταφέρουν ποτέ να μας φοβίσουν. Δεν θα καταφέρουν ποτέ να φοβίσουν την κοινωνία ολόκληρη. Θα μας βρίσκουν πάντα μπροστά τους .
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΦΑΙΗΣ ΜΑΡΙ ΜΑΓΙΕΡ
Όλοι στους δρόμους ενάντια στον τρόμο, ενάντια στο μέλλον που μας ετοιμάζουν…
Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Νέας Φιλαδέλφειας
μερικά μόνο από τα παλιότερα αστυνομικά-δικαστικά κατορθώματα εδώ
γράμμα της Φαίη Μάγιερ από τη φυλακή εδώ
Σήμερα, 24η μέρα απεργίας πείνας, 3 μετανάστες απεργοί ξεπέρασαν τα όρια της φυσικής τους αντοχής. Με σοβαρές ηλεκτρολικές διαταραχές, αφυδάτωση, αδυναμία λήψης υγρών από το στόμα εσπευσμένα διακομίστηκαν στα νοσοκομεία.
Οι απεργοί πείνας συνομιλούν πλέον με τον θάνατο. Με ποίον, άλλωστε, να συνομιλήσουν; Με την επίσημη πολιτεία; Η πολιτεία κωφεύει. Εξαντλεί τα επικοινωνιακά της μέσα σε διατάγματα μίσους και ρατσισμού.
Οι άνθρωποι, οι εργάτες, οι 300 μετανάστες αποφάσισαν έναν αγώνα μέχρις εσχάτων. Για να διεκδικήσουν όλα αυτά που για όλους εμάς είναι αυτονόητα : να έχουν χαρτιά νόμιμου πολίτη στη χώρα που ζουν και εργάζονται, να μπορούν να επιστρέφουν στις χώρες προέλευσης τους όταν το επιθυμούν, να μην θεωρούνται παράνομοι σε μια χώρα που προσφέρουν μόνο και μόνο γιατί είναι «ξένοι».
Επιτέλους, πόσες ανθρώπινες ζωές, πόσους θανάτους χρειάζεται η κυβέρνηση για να «κοιμάται ήσυχη»;
