Σας περιμένουμε όλους/ες...
Για να μη γεράσουμε, περιμένοντας…
ΟΧΙ ΠΙΑ ΜΟΥΓΚΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΗ «ΣΤΡΟΥΓΚΑ»
Διανύουμε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αλλαγών και ανακατατάξεων με την παγκόσμια οικονομική κρίση να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη σάρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών δαπανών του κράτους. Οι απόπειρες για ιδιωτικοποίηση στη παιδεία και στην υγεία συνεχίζονται αδιάκοπα. Το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό παρά τις υποσχέσεις για διατήρηση της νομοθεσίας φαίνεται να ανοίγει ξανά δημιουργώντας ανασφάλεια σε εκατομμύρια εργαζόμενους και συνταξιούχους. Η διαφθορά του κράτους αποκαλύπτεται συνεχώς με τα σκάνδαλα να διαδέχονται το ένα το άλλο (βλέπε siemens, Βατοπέδιο, δομημένα ομόλογα, υπουργούς εντολοδόχους επιχειρηματιών). Η ανεργία αυξάνεται χωρίς να υπάρχουν λύσεις στον ορίζοντα και τα νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχιας γίνονται όλο και περισσότερα, η καθημερινή ζωή μας ολοένα και δυσκολότερη…
Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο η εξέγερση του Δεκέμβρη έδειξε το δρόμο της αντίστασης. Έδειξε ότι δεν είμαστε η αδιάφορη νεολαία του Playstation, ότι έχουμε όνειρα στη ζωή μας, ότι δεν έχουμε παραδοθεί αλλά και ότι ξέρουμε να διεκδικούμε. Αποτέλεσμα του γενικότερου κλίματος του Δεκέμβρη ήταν και η κατάληψη πνευματικού κέντρου Νέας Φιλαδέλφειας αλλά και η συνέχεια μετά το τέλος της κατάληψης με την «Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Νέας Φιλαδέλφειας».
Οι κινήσεις αυτές ξεκίνησαν με προβληματισμό, ερωτήματα και ανησυχία για την επιτυχία τους και τη μαζικοποίησή τους αφού δεν είχε γίνει στο παρελθόν κάτι αντίστοιχο στην περιοχή μας. Αυτό που διαπιστώσαμε στην πορεία, είναι πως οι δράσεις μας αγκαλιάστηκαν και βρήκαν βοήθεια από πολλούς νεολαίους και εργαζόμενους που έσπευσαν σε θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, συζητήσεις, πορεία ενάντια στην κρατική καταστολή, συναυλίες μαθητικών συγκροτημάτων της περιοχής μας.
Η στήριξη και η συμμετοχή των πολιτών του δήμου στις έως τώρα δράσεις μας, μας δίνουν το κουράγιο και την αισιοδοξία να συνεχίσουμε βάζοντας τον πήχη ακόμα πιο ψηλά.
Κουραστήκαμε να βλέπουμε εδώ και χρόνια τους ελεύθερους δημόσιους χώρους συνάντησης των πολιτών και τους χώρους πράσινου να λιγοστεύουν, να ρημάζουν και να χάνονται κάτω από την πίεση επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων. Πρόσφατα παραδείγματα όπως η κοπή από τον δήμο Αθηναίων των ελάχιστων αιωνόβιων πεύκων που είχαν απομείνει στην πολύπαθη Πατησίων, αλλά κυρίως η άμεση αντίδραση των πολιτών με φύλαξη του πάρκου και δημιουργία ενός ελεύθερου τόπου συνάντησης, προβληματισμού, δημιουργίας και πολιτισμού για όλους, μας δείχνουν το δρόμο.
Επιλέγουμε να δημιουργήσουμε έναν μόνιμο αυτοδιαχειριζόμενο χώρο όπου οι κάτοικοι θα μπορούμε να συναντιόμαστε, να συζητούμε, να παίρνουμε πρωτοβουλίες και να δρούμε συνδιαμορφώνοντας πάνω σε ζητήματα πολιτιστικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά, πολιτικά. Για να πάψουμε να είμαστε θεατές μιας θλιβερής κατάστασης, να ξεκουνήσουμε από τον καναπέ και τις καφετέριες. Για να νιώσουμε ξανά τη χαρά της δημιουργίας, της αλληλεγγύης και του διαλόγου. Ξεκινάμε σήμερα με την ελπίδα και τη δύναμη που μας δίνει ένας τέτοιος στόχος:
Ο απελευθερωμένος πλέον χώρος «Η ΣΤΡΟΥΓΚΑ» Δεκελείας 116 να γίνει σημείο αναφοράς και δράσης για τη πόλη μας.
Αν δεν υπάρχουν ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΩΡΟΙ
Θα τους ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ
Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ

Κείμενο του Ν. Ξυδάκη:
Ανέβαινα την οδό Ακαδημίας. Λίγο πριν από την Χ. Τρικούπη είδα μικρομποτιλιάρισμα, άκουσα σφυρίγματα και τραγουδιστές φωνές, είδα και μια κίνηση ανθρώπων στο οδόστρωμα. Μπα; Τι γίνεται; Διαδηλώνουν οι δικήγοροι;
Σε λίγα λεπτά ήμουν εκεί. Επτά-οχτώ κορίτσια πιασμένα χέρι χέρι χόρευαν μπαλέτο στην άσφαλτο της Ακαδημίας, μπροστά από τη Λυρική. Δεν φορούσαν πουέντ και τούτου, μποτάκια και παντελόνια φορούσαν, και χοροπηδούσαν με χάρη στο οδόστρωμα, και έριχναν το κεφάλι πίσω ξεκαρδισμένες. Από την είσοδο της κατειλημμένης Λυρικής Σκηνής, ξεχυνόταν μουσική· μουσική μπαλέτου, που ακουγόταν απόκοσμα μες στη βουή του αθηναϊκού κέντρου, δεν ακουγόταν σαν τα ντάπα-ντούπα των διαφημιστικών σταντ στους πεζόδρομους, όχι, αυτό εδώ ήταν ένα ιλαρό έπος, που μεταμόρφωνε τον χώρο, τον έβγαζε από την γκριζάδα και το καυσαέριο, που εκτίνασσε τον χρόνο τον συμπιεσμένο και βιαστικό και μίζερο και τον έκανε χρόνο γιορτής αιφνίδιας, χρόνο αναποδογυρισμένο, χαρισμένο γενναιόδωρα από παιδιά που τον έχουν άφθονο προς όλους τους κατσούφηδες και τους αφηρημένους.
Εμείς η κατακραυγή της κοινωνίας, οι αλήτες, οι καταραμένοι, εμείς που μείναμε στην πρώτη πατρίδα, στο παιδί...Εμείς τρελοί από έρωτα, Νεκροί από πόνο, Λυσσασμένοι από συνείδηση
Εχω δει πολλές περφόρμανς, σε μουσεία και γκαλερί, σε δημόσοιους χώρους. Ελάχιστες έχουν κατορθώσει αυτό το γόνιμο παραξένισμα, την εκτροπή του χωροχρόνου από τη ρουτινιάρικη κοίτη του, αυτό το αισθητηριακό και υπαρξιακό πετάρισμα που μετέδιδε ο κυκλοτερής χορός των κοριτσιών στις μύτες, τα γέλια, οι μουσικές, τα φέιγ βολάν, αυτή η εισβολή του ζωτικού καρναβαλιού στη σκηνή της ανίας και της αβίωτης καθημερινότητας.
Τα νεαρούδια που χόρευαν έξω από τη Λυρική, απέναντι απ’ τον Δικηγορικό Σύλλογο, μοίραζαν το ρομαντικό, παθιασμένο κείμενό τους για τη σχέση της τέχνης με την κοινωνία, μιλούσαν για εξεγερμένα μπαλέτα, για δωρεάν μαθήματα ακροβατικών, σύγχρονου χορού, ιστορίας τέχνης και παραδοσιακών πολεμικών τεχνών. Μιλούσαν για μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, για ζωή δημιουργική, για την εναντίωσή τους στην τέχνη-θέαμα και στην παθητική κατανάλωση.
Και μιλούν για μικρές ομάδες, για μικρές συλλογικότητες που συναντιούνται με άλλες συλλογικότητες και φτιάχνουν πρόσκαιρα μια μεγαλύτερη. Μιλούν για συμβολικές «απελευθερώσεις» συμβολικών χώρων, για επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου.
Παπαγαλία; Δεν νομίζω. Ο λόγος αυτών των διάσπαρτων μικρών συλλογικοτήτων δεν είναι ένα ακόμη copy-paste του συρμού. Πίσω από τα γνωστά λεκτικά σχήματα, πίσω από έννοιες βαρυφορτωμένες και κουρασμένες ίσως, μπορείς να διακρίνεις γνήσια αγωνία για ριζική προσέγγιση της πολιτικής, για επαναφορά σε μια πολιτική δραστική και θεμελιώδη, ικανή να ταράζει συνειδήσεις και να αλλάζει ζωές.
Μετά τις φλόγες της πρώτης εβδομάδας του Δεκεμβρίου, τα νέα υποκείμενα, αβάφτιστα ακόμη, ξεπερνούν το θέαμα της βίας, και ανακαλύπτουν την άλλη όψη του Διονύσου. Στις αφίσες, στους τοίχους, σε δικτυακά και έντυπα κείμενα, ξεπροβάλλει διαρκώς μια νέα ποίηση, επίμονη, ορμητική, υποβλητική, ποίηση που ζητάει ζωή, έκφραση, δημιουργία, αυτοπραγμάτωση. Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας και δεν μπορούμε πια να κοιμηθούμε ― έτσι περιγράφεται η δίψα για ζωή στην αφίσα, κάτω από μια εντυπωσιακή μοντερνοβυζαντινή ζωγραφιά του πιο ταλαντούχου ίσως ζωγράφου της γενιάς του, του ελευθεριακού, ρομαντικού Φαϊτάκη.
Η ποίηση είναι πολιτική. Οι ανώνυμοι και επώνυμοι γραφιάδες των τοίχων και των μπλογκ επαναδιατυπώνουν δημιουργικά την κληρονομιά του Λωτρεαμόν και του Σολωμού, του Γουίτμαν και του Κατσαρού, του Μπωντλαίρ και του Γκυστάβ Κουρμπέ, του Ζακ Λουί Νταβίντ και του Ντελακρουά, του Γκόγια και του Κάσπαρ Νταβίντ Φρίντριχ. Επαναδιατυπώνουν το ρομαντικό αίτημα για σύντηξη τέχνης και ζωής, για τη ζωή ως έργο τέχνης.
Σπόροι. Θραύσματα. Τροχιοδεικτικά. Ψίθυροι. Που μπορούν να γίνουν άνθη, φωτοχυσίες και τραγούδια. Τα νεαρούδια, οι έφηβοι, οι εικοσάρηδες και τριαντάρηδες, βηματίζουν θαρρετά, χορευτικά στην κεντρική σκηνή, αυτοοργανώνονται, αυτοσχεδιάζουν, αυτονομούνται· περιφρονούν τον παλιό πολιτικό κόσμο, την πελατειακή και χειραγωγούμενη μάζα, τον κόσμο του καταναλωτισμού και της ετερονομίας, αδιαφορούν για την λαχανιασμένη correct Αριστερά και τις αγκυλώσεις της.
Σπόροι. Ομάδες, παρέες, μικρές συλλογικότητες. Οργανώνονται σαν σμήνη, ενώνονται, μεγαλώνουν και απλώνονται, σαν φράκταλ, σαν ψαρόνια, με χαοτικές συμμετρίες. Σαν δίκτυα κυψελών.
Από αυτές τις γενιές, τα σμήνη των αυτόφωτων ρομαντικών υποκειμένων, με το θεμελιώδες αίτημα για καθολική ζωή, ίσως προέλθει αναγέννηση της πολιτικής.
Τη χρειαζόμαστε so badly…






Η ΟΙΚΟΜΕΤ είναι η εταιρία που πληρώνεται από τον ΗΣΑΠ για να καθαρίζει τους σταθμούς του ηλεκτρικού. Πρόκειται για εκμεταλλευτές δουλεμπόρους και μαφιόζους. Εργολάβοι με πολιτικές γνωριμίες που γίνονται σε μία νύχτα «επιχειρηματίες» που εμπορεύονται εργαζομένους.
Η Κωνσταντίνα έπιασε δουλειά σαν καθαρίστρια στην ΟΙΚΟΜΕΤ και έγινε γραμματέας του σωματίου καθαριστριών Αττικής. Ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουση με τη διοίκηση της ΟΙΚΟΜΕΤ καθώς δεν ήταν «συνδικαλίστρια» τύπου ξεπουλημένων καρεκλοκένταυρων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που όλοι ξέρουμε, αλλά μία αληθινή, μαχητική συνδικαλίστρια που απαιτούσε βαρέα ένσημα και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για όλους, ενώ παράλληλα κατήγγειλε τις παράνομες απολύσεις, τις αυθαίρετες μειώσεις μισθών, την κακομεταχείριση, τον εργασιακό μεσαίωνα που ζουν σήμερα οι εργαζόμενοι στην ΟΙΚΟΜΕΤ και όχι μόνο.
Η διοίκηση της ΟΙΚΟΜΕΤ επιστράτευσε κάθε μέσο για να την κάνει να σωπάσει. Τη δωροδόκησαν. Προτάθηκε στην Κωνσταντίνα να πάρει υψηλότερη θέση στην εταιρία, με διπλό μισθό. Αν και σε μεγάλη ανάγκη, αρνήθηκε. Έπειτα η μάνα της απολύθηκε από την ΟΙΚΟΜΕΤ με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά δεν μπόρεσαν να ξεφορτωθούν και την ίδια καθώς η εργατική νομοθεσία απαγορεύει την απόλυση συνδικαλιστών.
Άρχισαν οι εργοδοτικές αναφορές και τα απειλητικά τηλεφωνήματα στο σπίτι της. Η Κωνσταντίνα δεν πτοείται, αλλά στις 26 Νοεμβρίου 2008 δηλώνει σε Βέλγο ρεπόρτερ:
«Με έχουν απειλήσει ότι θα με σκοτώσουν!»
Στις 22 Δεκεμβρίου 2008, γυρίζοντας βράδυ στο σπίτι της, η Κωνσταντίνα δέχτηκε επίθεση απίστευτης βιαιότητας με βιτριόλι από αγνώστους. Την περιέλουσαν με το οξύ και την ανάγκασαν να το καταπιεί! Παραμορφώθηκε το πρόσωπό της, έχασε το ένα της μάτι και τις φωνητικές της χορδές, καταστράφηκε ο οισοφάγος και το στομάχι της.
Ο ΗΣΑΠ, η ΔΕΗ και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, να διακόψουν άμεσα τις συμβάσεις τους με την ΟΙΚΟΜΕΤ, διαφορετικά είναι συμμέτοχοι στο έγκλημα.
Να κλείσει άμεσα η ΟΙΚΟΜΕΤ και όλες οι δουλεμπορικές εταιρίες υπενοικίασης εργαζομένων.
Η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει.
Πορεία, το Σάββατο 31/01/09 στον Πειραιά,
όλοι στο σταθμό του ΗΣΑΠ στις 12.00
Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Νέας Φιλαδέλφειας








