
Είναι φορές που πράγματι, τα πολλά λόγια ΕΙΝΑΙ φτώχεια
Να είμαστε όλοι εκεί γειτόνοι...


Ανεπιθύμητοι!
Την Τετάρτη 18 Μαΐου 19:30, στο πλαίσιο της διεθνούς ημέρας μουσείων και της ανάδειξης του Μουσείου Μικρασιατικού Ελληνισμού «Φιλιώ Χαϊδεμένου», σε τιμώμενο μουσείο για το 2011 επρόκειτο να επισκεφτεί το Π.Π.Ι.Ε.Δ. ο υπουργός της τρόικας Παύλος Γερουλάνος.
(σ.σ. Τελικά προέκυψε κάποια "ξεχασμένη" της τελευταίας στιγμής υποχρέωση του υπουργού και δεν προσήλθε. Που να μπλέκεις τώρα με την πλέμπα...)
Ο κύριος Γερουλάνος είναι συνυπεύθυνος για την σημερινή κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας, καθώς είναι μέλος της προσωπικής κλίκας του πρωθυπουργού και στο παρελθόν έχει διατελέσει ειδικός σύμβουλος και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Παπανδρέου. Είναι θερμός υποστηρικτής του μνημονίου και των ιδιωτικοποιήσεων.
Από την θέση του ως υπουργός πολιτισμού έχει επιτελέσει σπουδαίο έργο όπως η πρόταση για την νομιμοποίηση του τζόγου (φρουτάκια) και η επαγγελματική αποκατάσταση πολλών παλιών του φίλων από την εταιρία «Egon Zehnder» σε καλοπληρωμένες θέσεις συμβούλων. Ο ίδιος ως μεγαλο "ψαράς" έχει ιχθυοκαλλιέργειες (στο όνομα της συζύγου του πλέον) οι οποίες λειτουργούν παράνομα έχοντας μετατρέψει τον κόλπο του Αργοστολίου σε βόθρο.
Η κυβέρνηση της τρόικας που έχει υποταχθεί πλήρως στο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο, που έχει ισοπεδώσει μισθούς , συντάξεις και όλα τα δημόσια αγαθά είναι ανεπιθύμητη.
Είναι ντροπή, αυτοί που σπρώχνουν τη νεολαία στη νέα μετανάστευση και οργανώνουν ρατσιστικά πογκρόμ κατά των μεταναστών να εμφανίζονται για να "τιμήσουν" ένα μουσείο προσφύγων.
Στη φωτογραφία από τη χθεσινή απεργία, ο Γιάννης Κ. λίγο πριν χτυπηθεί από τους "προστάτες του πολίτη"Το καταλάβαμε…
…Φτάσαμε αισίως στο πρωινό του Σαββάτου της 28ης Μαρτίου του 2009, όπου ήρθαμε αντιμέτωποι με τη «δημοτική πρόνοια» που κρυβόταν πίσω από τα θολά τζάμια της πάλαι ποτέ ταβέρνας. Από εκείνο το πρωινό, ο πρώην σκουπιδότοπος, ο χώρος μόλυνσης, παρακμής και εγκατάλειψης που παρελάμβαναν και παρέδιδαν με τη σειρά τους οι εκάστοτε εξουσίες του δήμου –παρά το γεγονός ότι ήταν μπροστά στα μάτια τους- θα άλλαζε μια για πάντα. Χωρίς ταμπέλες προϋπολογισμών με ατέλειωτα μηδενικά, χωρίς «κολλητούς» εργολάβους και πολιτικούς παρατρεχάμενους. Μόνο χάρη στην ανιδιοτελή προσφορά (οικονομική, εργατική, καλλιτεχνική κ.α) ανθρώπων όλων των ηλικιών που είδαν ότι μέσα από διαδικασίες αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης μπορούσαν να κάνουν πράξη το σύνθημα «Αν δεν υπάρχουν ελεύθεροι χώροι, θα τους δημιουργήσουμε εμείς». Από τότε οι μέρες που κυλούσαν έφερναν νέα χρώματα, νέες μουσικές και η «Στρούγκα» ξεκίνησε να γράφει μια νέα ιστορία μνήμης για όλους μας, «μια γέννα που όλο την περιμέναμε κι όλο κινούσε να ‘ρθει…».
Αν σήμερα απευθυνόμαστε με ένα δημόσιο κείμενο προς τους κατοίκους της περιοχής δεν το κάνουμε για να επιβεβαιώσουμε τον «μικρό μας θρίαμβο» αλλά γιατί βρίσκουμε την ευκαιρία της επετείου των 2 χρόνων για να μιλήσουμε για τους μικρούς και τους μεγάλους συμβολισμούς που νοηματοδοτεί η έως τώρα πορεία μας. Συμβολισμοί που ξεκινούν ακόμα από την ίδια την χωροταξική θέση της κατάληψης: Πάνω στην εμπορευματική έρημο της οδού Δεκελείας, ακριβώς απέναντι από την γυάλινη μπετόν παραφωνία του Δημαρχείου, στην καρδιά της πόλης, ή μάλλον του μεγάλου χωριού μας…
Η Στρούγκα ανήκει σε όλους!
Συνεχίζουμε, όμως, να αρνούμαστε κάθε ιδιοκτησιακή αντίληψη της Στρούγκας. Σε αυτά τα δύο χρόνια, η Στρούγκα ήταν ανοιχτή σε όσους θέλησαν να εκφραστούν μέσα της. Έτσι άνοιξε τις πόρτες τις σε συναυλίες μαθητικών και άλλων συγκροτημάτων, κινηματογραφικές προβολές, εκδηλώσεις αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης σε διωκόμενους αγωνιστές και συλλογικά εγχειρήματα, μικρές και μεγάλες γιορτές, συζητήσεις για διάφορα κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, συνελεύσεις και γενικώς ο, τι προλαβαίναμε και αντέχαμε να υποστηρίξουμε σε μια καθημερινή πραγματικότητα που μας καταπιέζει όλο και περισσότερο με αγωνίες και άγχος για την επόμενη μέρα. Το κυριότερο όμως για μας είναι ότι η Στρούγκα γίνεται φιλόξενη κάθε Τρίτη βράδυ για όποιον/α έρθει να εκθέσει τον προβληματισμό, την κριτική, την επιθυμία, τη διαθεσιμότητά του. Μια διαδικασία που έχει αναδείξει το εγχείρημα της Στρούγκας και την ανοιχτή συνέλευση κατοίκων της Νέας Φιλαδέλφειας ως τον μοναδικό ζωντανό πνεύμονα διαλόγου, οργάνωσης και δράσης σε όλη την περιοχή.
Από την άλλη, δεν πετάμε στα σύννεφα. Ξέρουμε ότι η συγκυρία της εποχής μας προτάσσει το homo homini lupus (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος). Ειδικά, σήμερα, στην απογείωση της εκμετάλλευσης όλων εμάς που φτιάχνουμε με τα χέρια μας τον κοινωνικό πλούτο, με τη λεηλασία των εργατικών και ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την τελειωτική επίθεση των πλουσίων εις βάρος των αδυνάτων με τη μορφή «μνημονίων 1,2,3,4…»
Θα συνεχίζουμε όμως να αναζητούμε τη ζεστασιά της στέγης των πολλών, της αλληλεγγύης και της αγωνιστικότητας που έως τώρα μάς οδήγησαν μέχρι την συμβολή των οδών Δεκελείας και Επταλόφου και στο μικρό «θαύμα της Στρούγκας».
…Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας και πλέον δεν μπορούμε να κοιμηθούμε. Και μέσα στην αγρύπνια μας, διαπιστώσαμε πως «Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας…»
Είμαστε εδώ, όπως ήμασταν πάντα, για όλους τους λόγους του κόσμου…
Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Νέας Φιλαδέλφειας
Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος «Στρούγκα»
Μάρτης 2011
Εκδηλώσεις "γειτονικής συνεύρεσης" με αφορμή τα 2 χρόνια της "Στρούγκας":


Επειδή η ζωή των 300 απεργών πείνας βρίσκεται πια σε σοβαρό κίνδυνο, όλοι οι φορείς, σωματεία, σύλλογοι, μαθητικές κοινότητες να σπάσουμε τον κύκλο της σιωπής, πνίγοντας τον κυνισμό και την αναλγησία της πολιτείας σε χιλιάδες διαμαρτυρίες.
Τέλος, ‘σύντροφε’, Λοβέρδο, η μόνη νόσος που μπορούν να μας μεταδώσουν οι τριακόσιοι μετανάστες απεργοί πείνας είναι ο αγώνας για αξιοπρέπεια. Απέναντι σ’ αυτή την πιθανή ‘επιδημία’ δεν υπάρχει ούτε εμβόλιο , ούτε ανοσία.
Η παραπάνω επιστολή που λάβαμε με e-mail έχει γραφτεί από την εκπαιδευτικό
Νίνα Γεωργιάδου